<>

Eens geslaagd, ging Elvis terug naar de Grand Ole Opry met The Jordanaires. Hij was waarschijnlijk een beetje aan het opscheppen over het feit dat hij het had gehaald toen de mensen bij de Opry hadden voorspeld dat hij het zingen moest opgeven.

Er waren imagoproblemen toen Elvis succesvoller werd. Er zijn aanwijzingen dat Elvis het nummer ‘Peace in the Valley’ uitvoerde in zijn derde Ed Sullivan-optreden om het imago van de rebel te verzachten. ‘Peace in the Valley’ was een van de liedjes die Elvis een maand eerder had gezongen tijdens de geïmproviseerde sessie in de Sun Studios met Carl Perkins en Jerry Lee Lewis. Het was het soort lied dat Elvis prettig vond. Het was een landelijke uitgevoerd door Red Foley, maar het lied was oorspronkelijk geschreven
door Thomas A. Dorsey.

Een vraag in de gospel-achtergrond van Elvis betreft zijn contact met zwarte gospelstijlen. Er was duidelijk enige invloed op zowel zijn uitvoeringsstijl als zijn songkeuze. Zijn opname van ‘Run On’ weerspiegelt duidelijk een besef van de zwarte uitvoeringen van dat lied uit de jaren veertig. Veel verhalen noemen Elvis’ liefde voor Southern Gospel-kwartetzang, maar er zijn geen verhalen geweest over Elvis die naar zwarte gospelgroepen luisterde op de radio of die een van die platen in zijn verzameling had staan. De Blackwood Brothers waren op de hoogte van zwarte gospelstijlen en dat gold ook voor The Jordanairs. Jake Hess gebruikte een variant van zwarte hoofd-stijlen toen hij met de Statemen zong.

Elvis was vooral succesvol met inspirerende liedjes die op de grens tussen pop en gospel lagen. ‘Çrying In the Chapel’ was een nummer waarmee hij zich sterk identificeerde en in de jaren zeventig stond hij bekend om nummers als de ‘American Trilogy’, ‘If I Can Dream’ en ‘My Way’. Dit waren liedjes met een persoonlijke verklaring. Hij zong ze met een emotionele impact en ze blijven tranen opwekken wanneer ze vandaag worden gespeeld. Elvis had een kwaliteit van oprechtheid en intimiteit in zijn stem die werd geëvenaard door een paar artiesten. Voor zijn album He Touched Me nam hij een aantal nummers op die deel uitmaakten van de nieuwe richting in gospelmuziek, nieuwe liederen van
componisten zoals Bill Gaither, Ralph Carmichael en Andrae Crouch.

Toen Elvis succesvol werd, was het moeilijker voor hem om naar de programma’s te gaan. Hij moest zijn toevlucht nemen tot het vragen van een groep en zien of ze naar zijn huis zouden willen komen om met hem te zingen. Kort nadat Elvis het leger had verlaten, belde hij James Blackwood op en vroeg of de Blackwoods eens konden komen zingen als ze een vrije avond hadden. Blackwood herinnerde zich dat wanneer ze zongen met Elvis ‘hij alles kon zingen wat ze bedachten’.

Charles Wolfe heeft erop gewezen dat terwijl Elvis dol was op Zuidelijke Gospel kwartetten, de gospel songs die hij zelf opnam niet in die traditie waren, noch zijn uitvoeringsstijl was. Een onderzoek van een lijst met zijn opnamen onthult de juistheid van die verklaring. Hij zong met een gospel groep achter hem, maar zij neigden zeer innovatieve groepen te zijn voor hun tijd: The Jordanairs, The Imperials, The Sweet Inspirations, en dan J. D. Sumner and The Stamps.

Er is nauwelijks een verslag van Elvis’ gedachten over het zingen van gospelmuziek of waarom hij wilde dat gospelgroepen met hem zongen in plaats van een gewone groep speciaal voor hem gemaakt. Het is algemeen bekend dat Elvis genoot van het zingen van gospelmuziek terwijl hij ontspannend was op concerttournees en misschien was het gewoon zo dat het hebben van een gospel groep een garantie was dat hij mensen bij zich zou hebben die het goed konden zingen. Maar het kan ook een manier zijn geweest voor Elvis om een van de jongens in de groep te zijn.

Voor al het succes van Elvis als rock ‘n’ roll en popzanger ontving hij zijn enige Grammy-onderscheidingen voor zijn Gospel-opnamen. Hij werd verschillende keren genomineerd voor andere selecties, maar hij won in 1967 voor Best Sacred Performance voor het nummer ‘How Great Thou Art.’. In 1972 ontving hij een Grammy voor Beste Inspiratieperformance voor het album He Touched Me. In 1974 werd hij opnieuw bekroond voor Beste Inspiratieprestatie voor ‘How Great Thou Art’.

De impact van Elvis Presley op de Amerikaanse populaire muziek is enorm. Zijn uitvoering van gospelmuziek gaf ook een zekere mate van erkenning aan gospelmuziek. Veel mensen die anders niet zouden hebben geluisterd, deden dit vanwege Elvis. Hij raakte ook een zeer Amerikaans akkoord in populaire smaak. Gedurende de geschiedenis van het Amerikaanse populaire lied is er een waardering geweest voor nostalgische en inspirerende liedjes, de acceptatie van goddelijke inspiratie maakt deel uit van onze cultuur. Dit is wat Amerikaanse traditionele ballades onderscheidt van de Britse traditie.

Op een persoonlijk niveau herkende Elvis de troost die de gospelmuziek hem bracht. Hij groeide op met de acceptatie van religieuze muziek als een vorm van entertainment en voelde zich er prettig bij. Het betekende duidelijk veel dingen en
vervulde veel behoeften voor hem.

<>